We gaan het hebben over Sjors. Sjors leeft in de utopie Neederland. Sjors wist van jongs af aan al wat hij worden als hij groot was; Sjors wou timmerman worden. Maar dat is niet het hele verhaal. Sjors is namelijk geboren zonder armen, ledematen die toch onontbeerlijk zijn in het timmermansvak. Armen zijn voor timmermannen als talent voor schilders. Zonder wordt het niks. Maar toch wou Sjors perse timmerman worden.

Buiten alles was Sjors een doorzetter. Een eigenschap die een man met een dergelijke handicap zeker nodig heeft. Hij leerde met zijn mond en voeten hamer en beitel te gebruiken, de boor te bedienen en alle andere vaardigheden die hij nodig had om zijn droom te verwezenlijken; zijn eigen werkplaats, met alle gereedschappen die hij maar kon bedenken. Maar aangezien Sjors het zo ontzettend druk had met zijn bijna onmogelijk droom nastreven, had hij uiteraard geen tijd voor een 9 tot 5 baan. Gelukkig vond hij in de utopie Neederland de oplossing.

Want in de utopie Neederland, heeft men de mogelijkheid om dergelijke dromen na te streven. Daar krijgt men de ruimte om een eigen werkplaatsje op te bouwen, voorzieningen in te slaan en zelf aan de slag te gaan. Handen uit de mouwen en aanpakken, de schouders eronder. Daar houdt men wel van in de utopie Neederland. En zo ging ook Sjors aan de slag. Toen hij eenmaal voldoende kennis had van houtproducten en -gereedschappen, trok hij de stoute schoenen aan ( ook met zijn mond ) en begon aan het avontuur.

Maar wat bleek? Alhoewel Sjors had geleerd HOE de gereedschappen oraal en via voetbewegingen te bedienen, was hij niet bepaald te kenmerken als een talent in houtbewerking. Zijn tafels waren scheef, kastjes flikkerden van de muur en zijn vogelhuisjes trokken slechts bijen, vleermuizen en ratten aan. Bij het plaatsen van een grote deur, die hij speciaal op maat had gemaakt voor een dichtbijgelegen slot dat gerestaureerd werd, kwamen zelfs twee mensen om. Dit wegens fouten in de afmetingen die Sjors had gebruikt. Bij de rechtzaak die volgde werd Sjors in de utopie Neederland wegens een vormfout vrijgesproken.

De klanten bleven na enkele maanden weg, maar dat deed hem niks. Hij had immers zijn droom waargemaakt. Aangezien de staat toch zijn materialen subsidieerde, kon hij rustig verder prutsen.

Waar de utopie Neederland de centen vandaan haalde interesseerde Sjors niet echt. Als hij het maar gestort kreeg.