‘De wereld stort binnenkort in elkaar’, hoor ik vrienden weleens zeggen. Dachten onze ouders, grootouders, verre voorouders, en ga zo nog maar even door tot je bij Aapam en Aepa uitkomt, dat ook niet regelmatig? Vele veldslagen, wereldoorlogen, crisissen en nog meer van die dramatische historische rotzooi die jullie ongetwijfeld nu al zelf bedacht hebben, tekenen ons, de mensheid. Zo zei één van diezelfde vrienden ooit: “We willen nu eenmaal vechten… En zonder dat geweld kan er simpelweg ook geen vrede zijn”

Diepzinnig? Ik noem het liever ‘nuchter’. Toch kan ik het niet laten om zo nu en dan te denken: waar zijn wij met zijn allen in hemelsnaam mee bezig?! En wat gaan we in hemelsnaam aan deze enorme puinzooi doen om het op te ruimen? Die gedachte zullen meer mensen hebben. Alhoewel ik denk dat velen, net als ik, er heel goed in geworden zijn om die gedachte snel ergens in het achterhoofd weg te moffelen, bewust of onbewust.

Nogal logisch, we hebben tenslotte constant afleiding. Per dag hebben we duizenden reclameboodschappen, tekstberichten, en niet te vergeten ontzettend veel lawaai te verduren. En dan heb ik het nog niet eens over die duizenden mensen die je blijven irriteren met onzinnige blogs zoals deze van één of andere ‘Vulpen’. Dat is ook zoiets. Dat anoniem zijn op internet. Heerlijk! Maar ik denk dat het stiekem ook iets zegt over de innerlijke angsten van de mens. Het wantrouwen ten opzichte van elkaar is gegroeid. Het risico hangt iedereen met een ‘online aanwezigheid’ boven het hoofd; dat de klok geluid wordt en persoonlijke gevoelens naar buiten gebracht worden door een oude bekende, of iemand die je als ‘aartsvijand’ beschouwt. Anonimiteit zorgt voor veiligheid, maar veilig zijn als je online zegt wat je denkt vanuit jouw eigen identiteit, dat wordt steeds schaarser… Misschien ervaren jullie dat niet zo, maar ik heb dat idee wel. Facebook gaat over ‘liken’ en Twitter gaat over de hoeveelheid volgers die je hebt, niet over de daadwerkelijke betekenis die deze media kunnen bieden voor de mensheid en haar toekomst.

Laten we ervan uitgaan dat de wereld nog kleiner wordt dan hij nu al is. Dan zal de vlam steeds sneller in de ‘globale pan’ kunnen slaan. Nu merken wij al hoe snel, letterlijk binnen een paar seconden, een nieuwsbericht over een onstabiele Europese regering, de beurzen kan doen omslaan. McLuhan’s global village lijkt hierdoor een keihard theoretisch feit te zijn geworden.

Hier maak ik mij druk om. Eigenlijk elke keer dat ik de krantenkoppen en homepages van nieuwssites lees, zweet ik wel een druppeltje of twee. Ik krijg het er benauwd van. Want wat betekent het wel niet, als Europa straks de zwaarste economische crisis ooit mee gaat maken? Wat zal zo’n scenario betekenen voor ons én voor de toekomstige generaties? Heeft ‘de Europeaan’ (en misschien ook wel de wereldburger) dan eigenlijk wel geleerd van haar geschiedenis? En zijn wij ‘online Nederlanders’ dan nog steeds zo uitgesproken zelfverzekerd op websites, of zitten we dan tot in onze nek in de schulden en is ‘zelfverzekerdheid’ dan alleen nog maar geboden aan een zekere ‘elite’ die zich kapsones toch wel kan veroorloven?

Mocht het begin van een doemscenario -een ten onder gaande wereld- zich voordoen, dan hoop ik dat de ware kracht van het internet zich uit en de reaguurders van de wereld zich verenigen. Wat mij betreft in de grootste vredige volksopstand ooit. De wereld schreeuwt nu om vreedzame en realistische oplossingen voor globale problemen. De politieke en industriële structuren van nu, lopen achter vergeleken met de huidige geëvolueerde denkwijze van de mens. Ik ben geen occupy-demonstrant, ik ben niet links, rechts of iets er tussenin. Ik ben iemand die hoopt dat er op z’n minst één iemand anders is, die er hetzelfde over denkt…

Voeg dit bericht toe aan nujij.nl