Zo mensen, het is zover, u heeft een weer een jaar volgehouden en nu mag u los. Oliebollen kanen, vuurwerk, bubbels achterover tikken en dan zo eindigen. Of gaat u het toch wat braver doen dit jaar? Wat u ook gaat doen, zorg dat u  de vingertjes heel houdt, die heeft u ook volgend jaar weer nodig om uw pennendrift te lozen op De Reaguurder.

Uw redactie zit vanaf nu met de lip aan het bier. Art is oliebollen aan het bakken(zwarte band frituurpan), Zuursnor is bezig met plakband, kruit, strijkers en een big ass vuurpijl.(diervriendelijk), Andie vermaakt zich met z’n nieuwe bierhelm, Morkovich is alweer zoek en Traxor speelt ukelele(alleen hij weet waarom).

Maak er een knalfeest van, een spetterend uiteinde gewenst namens de gehele redactie.

P.S. mocht u dat hele oud en nieuw geen zak aan vinden dan staan hier, hier en hier nog wat tieten. (ok, ééntje dan dames).

De eerdere delen vindt u hier! 

‘Marit!’ roept Charles door de recherchekamer, terwijl hij plaats neemt achter zijn bureau. Uit één van de lades pakt Charles een DNA-kit en scheurt deze open. Zorgvuldig pakt hij de voorverpakte handschoentjes uit de verpakking en trekt ze aan. Vervolgens pakt hij de zak en stopt de pluk haar van Wendy erin. Marit komt nog net op tijd bij het bureau van Charles staan om te zien hoe Charles met de folie loopt te klungelen. ‘Moet ik je even helpen?’ roept Marit enigszins lacherig. ‘Nee, het lukt mij wel!’ en Charles scheurt de folie los van de kleeflaag. Nadat Charles de zak dicht heeft geplakt, stopt hij de gebruikte spullen in het afvalzakje aan de voorzijde van de zak en begint met het invullen van het formulier. ‘Ik wil dat je deze DNA-kit naar Piet brengt en hem vraagt om de haren te vergelijken met de haar dat we gevonden hebben op het lichaam van Marieke.’ Charles stopt het ingevulde formulier in het daarvoor bestemde vakje op de envelop en reikt de DNA-kit uit aan Marit. ‘Neem Martijn met je mee, zodat jullie daarna samen naar de woning van Wendy kunnen voor verder onderzoek.’ Charles pakt de huissleutels van Wendy en overhandigt deze aan Marit. ‘Wil je dat we naar iets specifieks uitkijken wanneer we in de woning zijn?’ vraagt Marit aan Charles. ‘Tijdens de sectie werd een punctiewond gezien door Piet. Kijk of er in de woning spuiten liggen of stoffen om mensen uit te schakelen. Het toxicologisch rapport heb ik nog niet ontvangen van Piet, mogelijk dat jullie daar nog even naar kunnen vragen.’ Marit loopt naar de kapstok, pakt haar jas en verdwijnt uit de recherchekamer, op zoek naar Martijn. (lees verder…)

De wat minder begaafde lieden willen voornamelijk op de internets te pas en te onpas zaken roeptoeteren. “Het is de schuld van links/rechts” enzovoorts. Fact-free politics viert hoogtij, alles wordt gegeneraliseerd en het gros wil simpelweg een universele bad-guy waar bij elke vorm van ongemak direct de vinger naar gewezen kan worden.

Uiteraard is nuance onmisbaar voor een werkelijk begrip van de gang van zaken die heeft geleid tot de redelijk ernstige puinzooi waar we inmiddels kniediep in verkeren. Laten we als voorbeeld even het op gang brengen van het invoeren van gastarbeiders nemen. Een zaak die door velen op het conto van links en links alleen wordt genoteerd. (lees verder…)

Cola taks in Frankrijk. Zo’n 20 cent per fles. Omdat mensen anders teveel frisdrank gaan drinken en daar kunnen ze dik van worden. Met alle ellende vandien.

Mijn broek zakte sneller af dan het slipje van een Parisienne. Cola taks? Zijn ze helemaal van Dieu los, daar in Frankrijk? De volgende stap zijn zeker waarschuwingslabels op de frisdrankfles: “Sapdrinkers leven langer”.

(lees verder…)

Zo, het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb getikt *kraakt vingers*. Vandaag kwam ik op de één of ander miraculeuze manier op de website van Trouw (een krant) terecht. Op deze site bevindt zich ook een opiniehoekje. Opinies zijn leuk, omdat iedereen er wel een heeft, een opinie.

Enfin, in dit opinie hoekje kwam ik een blog tegen van Sylvain Ephimenco. Alhoewel blog? Ik noem het maar even column, blog vindt hij waarschijnlijk te nieuwerwets en dat maakt hem al gauw een beetje bang. Sylvain Ephimenco heeft vandaag een column het WWW opgeslingerd, genaamd: Dreigtweet van Wilders. Ik kan je beloven dat ik geen 140 tekens nodig heb om “tenenkrommend” te typen. Hoe is het mogelijk dat je van Wilders naar Twitter via analfabeten weer terugkomt bij Wilders? Terwijl het eigenlijke onderwerp zou moeten zijn: “Waarom ben ik zo bang voor ontwikkelingen?”. Want dat is het, pure angst voor vernieuwing. Roepen dat je jezelf te elitair vindt om mee te doen aan Twitter, maar wel je hele column stoelen op datzelfde medium. (lees verder…)

- Dus u bent vuurwerkinkoper?
- Domestic pyrotechnics manager, inderdaad.
- Drukke tijd gehad?
- Wat zegt u?
- Drukke tijd gehad?
- Zeker. De afgelopen maanden waren een compleet gekkenhuis. Wij pieken hier maar één keer per jaar dus u begrijpt dat we dan ook flink willen knallen. Haha! Sorry, beroepsgrapje.
- Ja, ik snap ‘m. Knallen. Grappig.
- Wat zegt u?
- Niets, laat maar. En voor welke bedrijven koopt u in?
- O, bijna alle grote Nederlandse ketens. You name them.

(lees verder…)

“Blablabla huil en snik”, aldus Stivoro. De anti-rook organisatie die nog het bekendst werd wegens hun fittie met ons roze nichtje GeenStijl, laat weer eens van zich horen. Ditmaal wegens de verkoop van paf-gerelateerde New-Kids  merchandise, zoals aanstekers en asbakken. Alsof mensen die een asbak met Barry Batsma erop kopen nog te redden zijn. Maar wat is nu de grens? Voortaan ook geen aanstekers meer als prijzen op de kermis? Een algeheel verbod op de verkoop van asbakken met zo’n drukknop, omdat die te vermakelijk zouden zijn voor jonge kinderen? Uw razende reporter ging op onderzoek en peuterde een officiële statement los.  (lees verder…)