Mijn laatste televisie schonk ik weg een kleine tien jaar geleden en via internet volg ik nog slechts Southpark, Dexter en het wat nieuwere ‘Game of Thrones’. Al vrij snel na de opkomst van Liveleak, Dumpert en dergelijke websites begon ik bovendien mijn interesse in het medium film goeddeels te verliezen. Dit realiseerde ik me voor het eerst toen ik eens stuitte op een Youtube-filmpje dat – als ik het me goed herinner – was geript van een nieuwszender uit Colombia.

De toevallig opgenomen cctv-beelden toonden twee mannen op wie op klaarlichte dag een derde afloopt. Vanaf een meter of drie begint deze met zijn pistool een van de twee te doorzeven met kogels en terwijl het slachtoffer valt, vlucht zijn gesprekspartner. Hierop werpt de aanvaller zijn wapen weg, tovert een tweede tevoorschijn en lost nog diverse schoten op het bewegingloze lichaam alvorens uit beeld te verdwijnen. Toen het filmpje stopte werd ik me ervan bewust dat zulk realisme welhaast niet na te bootsen is door regisseurs in bioscoopzalen, ook al zal onder andere toekomstige 3D-technologie hierin ongetwijfeld nog verandering brengen.

Dat de rauwe werkelijkheid soms op z’n minst kon wedijveren met zelfs de meest bizarre hersenspinselen van creatievelingen was me overigens al opgevallen in 1991, toen Silence of the lambs haast bekend stond als ‘film voor alle leeftijden’ in vergelijking met de ijzingwekkende details die aan het licht kwamen na de arrestatie in datzelfde jaar van de homoseksuele verkrachter en seriemoordenaar Jeffrey Dahmer.

Niet alleen voor wat betreft gruwelen maar ook bijvoorbeeld qua humor vind ik de realiteit vaak superieur aan het bedachte. Als u mij niet serieus neemt in deze, zoek dan binnen Youtube eens op ‘get the picture allochtoon‘ of – een van mijn persoonlijke favorieten – ‘tv lizard attack‘. De combinatie van spontane verwarring, leedvermaak en schaamte kan prachtige en ongeëvenaard grappige situaties opleveren.

Toch bestaat er geen enkel medium dat zich naar mijn mening wat betreft realisme kan meten met stripboeken (en comics/graphic novels, zo u wil). Zelfs in de beste films ken ik altijd wel momenten waarop ik denk: ‘en nu krijgt die of die een aanwijzing’, of klopt er iets niet qua belichting of karakters, terwijl ik de bedenker en tekenaar in de strip nooit bemerk. Of het nou gaat om volstrekt absurdistische en vaak ellenlange science fiction reeksen als Transmetropolitan, Nikolai Dante, Hitman, Watchmen, Nikopol, Slaine’s ‘Boeken der invasies’, Preacher of daarentegen de uiterst waarheidsgetrouwe tekeningen in bijvoorbeeld ‘Clean House’ van Brian Azzarello en Tim Bradstreet. Deze mini-strip is onderdeel van de door een veelheid aan bedenkers en tekenaars geproduceerde bundel ‘Gangland’.

‘Clean House’ schetst de laatste minuten uit het leven van ene ‘Alphonse Capriccio’, voormalig lid van de Italiaanse mafia die als reactie op zijn arrestatie een deal sloot met de FBI. Na het verlinken van zijn bazen duikt hij met behulp van agent Turro onder in het programma voor beschermde getuigen en de strip start als de ‘rat’ thuiskomt van een middag winkelen in de stad.

Bij het openen van zijn voordeur treft hij zijn herdershond in een plas bloed en een kogelgat in zijn hoofd. Iets verderop ligt zijn vrouw Marie met doorgesneden keel op de keukentafel en in blinde paniek rent Alphonse nu de trap op om zijn zoon en dochter te zoeken, maar halverwege stuit hij onverwacht op agent Turro die hem verzekert dat de Italianen er niets mee te maken hebben.

Het lijk van zijn zoon vindt Alphonse boven in de gang, waar Turro zich bij hem voegt en om onduidelijke redenen begint te verhalen over de Russische mafia en hun invloed en methoden in de VS:

“They’ve made some serious connections here in the U.S. They’re fucking animals too, not like you wiseguys were, with your codes of silence an’ that honor bullshit. You guys had style! These guys, they’d whore out their own mothers for a buck, then throw ‘em off a bridge for complainin’ their pussies got sore.”

Samen wandelen ze verder door het huis terwijl de kalme Turro inpraat op de man die net ontdekte dat twee-derde van zijn gezin uitgeroeid is. De agent leidt Alphonse nu de slaapkamer van ‘t dochtertje binnen waar nog een voetje onder bebloede dekens en knuffelberen uitsteekt.

“This here is Nikolai Volkoff”, zegt Turro ter introductie van de kale man die naast het bedje staat en een sigaret opsteekt.

“? … KGB?”, stamelt Alphonse in shock, doodsangst of – waarschijnlijk – beide.

“KGB? Me? Now that, Turro, that’s funny joke!” zegt de ijskoude Volkoff, die volgens Turro ‘zelfs dingen weet waarvan ze bij de FBI nog niet eens zeker weten of ze die informatie wel willen hebben’: “he’s a Goddamn treasure trove of illegal activity, just like you were…”

En dat alles in nauwelijks acht pagina’s.

Red.: Nog even een extragratis link naar de site van vriend-van-de-site D. Fenestratie. Omdat hij het waard  is. 

Tweet