Lekker voelenKoud, nat, half zes in de ochtend op een station, een trein met dertig minuten vertraging, en veel te weinig slaap. Kortom, een slecht humeur. Op Schiphol aangekomen zoek ik op de borden naar m’n Griekse vlucht. Een RTL verslaggeefster (plus cameraman) klampt me aan.

- Hebt u vertraging?
- Nee, ik zoek het nummer van m’n incheckbalie.
- Oh.

Teleurgesteld loopt ze door. De cameraman grijnst naar me en haalt z’n schouders op. Ik check in, gooi m’n bagage op de band en ga naar de paspoortcontrole. Een kaalgeschoren Security figuur bekijkt m’n paspoort en boardingpass, leest m’n bestemming, en denkt dat-ie grappig moet zijn.

- Ah, naar Griekenland. Ontwikkelingshulp zeker?
- Nee, ik woon er. Bespaar me die flauwe kutgrapjes.

Zoals gezegd, een slecht humeur en te weinig slaap. Daar word ik nogal bijterig van. En het is sowieso een gevoelig punt, wat mij betreft. Als ik m’n papieren terugkrijg en doorloop zie ik nog net dat Security 1 zijn collega’s verderop een seintje geeft. Of verbeeld ik me dat nou?

Mijn rugzakje gaat op de band voor de scanner. De laptop heb ik er al netjes uitgehaald en in een apart bakje gelegd, er zit alleen nog een camera en een MP3 spelertje in de rugzak. Security #2 kijkt argwanend naar het rode laptopje.

- Is dat uw laptop?
- Ja. Ik haal ‘m net uit m’n rugzak.
- Wilt u hem even opendoen?
- Ja hoor. *doet laptop open*
- En aanzetten?
- Huh? Okee. *zet ‘m aan, inlog scherm komt op*
- Is goed, bedankt.

De laptop gaat weer uit en hobbelt op de band richting scanner. M’n bijna lege rugzakje gaat er achteraan. Ik loop ondertussen door het detectiepoortje naast de scanner en zoals verwacht piept er niks. Toch komt Securityzeur 3 op me af.

- Kunt u hier even komen staan? Ik moet u fouilleren.
- Het ding ging toch niet af? Ik hoorde niks.
- Nee, u hebt een hand in uw broekzak en dan moet ik u fouilleren.
- Dat meen je niet.
- Ja. Onthou het voor de volgende keer.

Ik word uitgebreid betast. Dan moeten mijn schoenen eigenlijk ook maar uit. Security 4 draagt ze terug naar de scanner terwijl Security 3 nog wat aan mijn enkels en voeten wil voelen. Als zeker is dat ik geen bommengordeltjes om mijn enkels heb mag ik op m’n sokken doorlopen. Aan het eind van de band zie ik de laptop al op me wachten. Maar waar is mijn rugzak?

Security 5 komt er vanachter de band mee aanlopen.

- Is deze van u?
- Ja, hoezo?
- Kunt u hem even openmaken?

Ondertussen zie ik mijn gescande schoenen ook op de band naar me toe komen. Geen semtex zolen vandaag.

- Momentje. Ik ga eerst m’n schoenen aan doen.

In een pesthumeur door al dit gedoe en daarom op m’n dooie gemak trek ik m’n schoenen weer aan. Uitgebreid veters knopen, ik heb de tijd. Security 5 wordt wat kregelig.

- Meneer, uw rugzak.
- Die hebben jullie net gescand. Wat is het probleem?
- We willen er even inkijken.
- Daar is die scanner toch voor?
- Doet u ‘m toch maar even open.

Ik doe de rugzak open en moet dan een stap terug doen. Security 5 steekt er voorzichtig een hand in en haalt m’n camera tevoorschijn. Hij trekt een gezicht alsof de Nikon elk moment kan ontploffen.

- Dat is m’n camera.
- Mja. En wat is dit?
- Een MP3 speler. Wou je ‘m ook nog even horen?
- Nee, we gaan ze nog apart scannen.

En m’n camera, rugzakje en MP3 speler gaan weer terug naar het begin van de band voor een tweede scan. We blijven lekker bezig zo. Uiteindelijk komen ze alle drie weer tevoorschijn. Security 5 dumpt ze op een tafeltje voor me.

- Het is in orde, u kunt doorlopen.
- Goh, bedankt.

Volgende keer ga ik met de boot.

Voeg dit bericht toe aan nujij.nl