Het jaar telt 2014, de precieze datum weet Laura niet meer. Het regent veel en het is wat fris, het zal ergens rond oktober zijn, denkt ze. Het licht begint te flikkeren, er klinkt een hels krakend geluid gevolgd door een doffe klap. In het pikkedonker voelt Laura een 2-tal kleine handjes tegen haar been en zachtjes hoort ze haar dochter wenen. ‘Mama, koud?’ Ja, schat, vanavond is het weer koud, maar mama houdt je wel warm. Inwendig vloekt ze. Buiten klinkt er gelach en gebulder: “Hahaha, hebben we die armen mooi weer te pakken!” 

In een glimp vangt ze de gezichten op haar netvlies, een bebrilde, ogenschijnlijk keurige man, een man met een wat vreemd, bijna lichtgevend blond kapsel en een kalende man, zijn ogen lijken te hangen als een droevige poedel. De mannen stappen in een donkere S.U.V. en rijden richting de muur. De muur, het gedrocht dat Den Haag inkapselt, de scheiding tussen de elite en het gepeupel, de armen. Achteraf bezien, denkt Laura, lagen die plannen allang klaar. Hij stond er ook zo, van de een op de andere dag was er op elke toegangsweg Den Haag in- of uit een bewakerspost met gewapende militairen. “Heeft u een inkomen?” Werd er gebriesd door een norse korpschef, althans, Laura meende hem als dusdanig te herkennen.  Laura moest ontkennend antwoorden; Nee, meneer. Daarvoor ben ik op weg naar het UWV.  “DAT BESTAAT NIET MEER!” “Hou zelf de broekriem maar eens op, luie donder. En nu weg hier!” schreeuwde de agent.

Verbaasd en in shock rijd Laura terug naar Ypenburg, zo’n 8 minuten vanwaar ze zojuist de briesende agent was tegengekomen. Al na een minuut rijden kwam ze terecht in een grote chaos op de weg. Kilometers voor haar stonden auto’s stil, mensen op de weg, huilend, kinderen in paniek, mensen zochten een antwoord. Antwoord op een vraag die niemand beantwoorden kon. Laura vraagt hardop; Wat is er zojuist gebeurd, wat is er aan de hand? Een oude, wijs uitziende dame geeft antwoord: “De elite, het pluche, de graaiers, zo je wilt. Ze hebben gewonnen.” Wat bedoelt u mevrouw? Ik snap u niet. “Meisje, de elite heeft ons voor de allerlaatste maal beroofd. Ditmaal hebben ze alles genomen en het aan zichzelf geschonken.” Laura zucht, ze begint het te begrijpen.

De bezuinigingen, de euro, de wereldwijde crisis, de val van Griekenland en Spanje het is allemaal een voorbereiding geweest. De elite heeft nu alles in handen, niet alleen hier maar wereldwijd moeten er nu mensen staan met dezelfde blik in hun ogen, hetzelfde verdriet, troost zoekend, vragende ogen, niet wetend hoe het verder gaat. Mijn dochter! Schreeuwt ze plots. Met de auto komt ze niet ver, beseft ze en begint te lopen.

Ze pakt haar dochter op en klemt haar stevig in haar armen, haar hartje gaat tekeer als een malle en ze is al aan het rillen. De kou heeft nog niet ingezet maar Laura weet dat de medicijnen op zijn, al dagen. Hoelang haar dochter het nog redden gaat zonder, weet ze niet, zeker niet nu vannacht,  en god weet voor hoelang, de elektriciteit het niet gaat doen. Een apotheek is er voor ons niet meer, medicijnen mogen we niet betalen, verrekken kunnen we, hé! Schreeuwt Laura uit.

Het verzet is geboren…