24,95 + 2,50 + 1,74 + 12,50 + 2,25 + 1,95 + 2,18 + 4,41 ...Griekse middenstanders krijgen hun kassa al jaren van de belastingdienst. Het ding heeft een registratienummer en als-ie kapot is mag je hem niet weggooien. Ook de kassarollen moeten allemaal bewaard worden om vergeleken te kunnen worden met de boekhouding. De makkelijkste manier voor een middenstander om de belasting te ontduiken is dus het bedrag niet op de kassa aanslaan. De klant krijgt dan ook geen kassabon maar vindt dat meestal geen bezwaar. Wil hij persé toch een bon dan schrijf je er toch even ééntje met de hand? Simpel.

“Dat moet maar eens afgelopen zijn” dacht men vorig jaar in Athene en de belasting ambtenaren gingen lang en hard nadenken hoe ze deze vorm van ontduiking konden uitroeien. Er stond al jaren een forse boete op het niet verstrekken van bonnetjes maar dat was nauwelijks te controleren. Uiteindelijk riep er ééntje eureka. De oplossing was er.

We leggen de verantwoordelijkheid bij de klant. De klant moet om een kassabon vragen, al koopt hij maar één pakje kauwgom. Letterlijk. Ja, goed, maar hoe krijgen we die klant zo ver? Nou, de klant moet aan het eind van het jaar al die bonnetjes ook kunnen overleggen en dan controleren we dat weer met zijn inkomsten en zijn eigen belastingaangifte. Zien we ook meteen of hij zwart geld heeft, want als het totaal van zijn bonnetjes veel meer is dan het geld dat hij opgeeft te verdienen klopt er iets niet. Hebbes.

En daarna zijn ze ongetwijfeld uitgebreid gaan lunchen. Dat hadden ze toch maar mooi opgelost.

Mja… Enig idee hoeveel bonnetjes u als particulier in één belastingjaar verzameld? Honderden, misschien zelfs duizenden. Allemaal bewaren graag, de belastingdienst wil ze aan het eind van het jaar kunnen zien. Wie die zakken vol bonnetjes moet gaan natellen is niet helemaal duidelijk. Ook jammer is dat de meeste Griekse kassa’s thermisch printen en dat de kassabon na een paar maanden vervaagd tot een blanco papiertje. Afgezien daarvan, briljant plan.

Op het belastingkantoor hier hebben ze nu een kamer vol plastic zakken. Zitten allemaal bonnetjes in. Honderdduizenden kassabonnetjes van mensen zoals u en ik. Bonnetje van een pakje sigaretten. Flesje water. Twee paar sokken. Krop sla, pond tomaten en wat selderij. Doosje schroeven. Kilo gehakt. Twee koffie en een cola. Toen ik aan één van de ambtenaren vroeg wat ze daar nou in godsnaam mee gingen doen zei hij moedeloos: “Ik weet het ook niet. Confetti van maken.”

Inmiddels is er alweer een nieuw plan. Dat met die bonnetjes viel toch wat tegen. Een persoonlijk pasje met magneetstrip voor iedere belastingbetaler, en de middenstander moet dat pasje door een speciale paslezer halen. Electronisch! Modern! Iets met computers! Maar dat werkt nog voor geen meter, want die pasjes zijn amper te krijgen en de meeste winkels hebben geen paslezer. Ook nog even de kassabonnetjes blijven bewaren dus.