De Nineties volgens de Keizer (Door Pius)

Het decennium van het egotisme en de hoogtijdagen van het moderne hedonisme. Met de tegelijk bevrijdende en beperkende vroege Housescene met hun technocratisch-spirituele pioniers als katalysator van de volledige cultivering van de vorm. Het ik als adagium en de dictatuur van het zelf.

De jaren ’90 waren Ayn Rands personal vibrator. Het Ik-isme in motion. De evolutie van het dood aan de ik naar dood aan de ander tijdperk. Met dezelfde resultaten als alle andere zaken die het evenwicht definitief verstoren.

En dus ontwikkelde deze Tuin van Eden tijden zich door het doorgeschoten ego-communisme van de “ikke ikke ikke en de rest kan stikken”-generatie tot feitelijk hoogverraad aan zijn veelgeprezen en alom bewierookte bron die we kennen als de vrijheid. De ongebreidelde en collectief opgelegde solidariteit aan het zelf was een must geworden.

Zodoende werd de gouden lepel generatie de heler van de essentie van de eeuwenlange spirituele emancipatiestrijd en verkocht het de ziel van de verlichting aan de duivels van het materialisme. Consumptie was de nieuwe god. Zonder consumptie geen identiteit. Men werd wat men bezat.

De jaren 90 als eindpunt van de menselijke ontwikkeling en als manifestatie van geleerde en vooral ook van niet geleerde lessen. Ultiem in alle opzichten. De mooiste bloemen groeien op de rand van de afgrond immers.

So smile when you jump.

Ingezonden | 26-07-2012 | 19:00 | Link | 16 Reaguursels

16 Reaguursels