Naast de recente Irak oorlog en de nog steeds voortdurende oorlog in Afghanistan is er nog een veel grotere oorlog gaande in het werelddeel die wij ook wel bestempelen als de derde wereld. Raar want er is geen tweede wereld en dat geeft ook meteen wel aan met welke verachting de westerse wereld naar dit werelddeel kijkt. De verachting voor dit werelddeel komt ook in uiting in het buitenlands beleid van onze overheden. Zo denken vele dat het kolonialisme en slavernij al lang niet meer deel uit maken van deze tijd. We konden er niet verder naast zitten. Het derde werelddeel wordt niet meer zichtbaar bezet door koloniale legers zoals vroeger, dat klopt. Het nieuwe wapen dat tegen dit onderdrukte werelddeel wordt ingezet is een financieel wapen. De verlammende schuld die door de World Bank en IMF op deze ‘ontwikkelingslanden’ wordt gelegd zorgt voor een nieuwe vorm van slavernij, exploitatie en kolonialisme zonder enige vorm van bezettende legers.

Zo bestaat er de illusie dat wij die paupers in de derde wereld maar blijven bestrooien met geld maar dat ze zich maar niet willen ontwikkelen en allemaal corrupt zijn. De ware cijfers schetsen helaas zoals altijd een heel ander beeld. Het geld dat wij vanuit het westen naar de ontwikkelingsgebieden sturen valt in het niets bij het geld dat vanuit de ontwikkelingslanden onze koffers instromen. Of…. nou ja, de koffers van onze bankiers dan. 1,3 Triljoen dollar in tien jaar tijd om precies te zijn. Dat is Triljoen met twaalf nullen. Landen met een geschiedenis van corrupte dictators hebben enorme schulden aangenomen op aandringen van westerse corporaties en zo maakte de dictators en corporaties veel knaken en lieten het land achter met onbetaalbare schulden. Maar die schulden worden niet kwijtgescholden. Oh nee! De IMF en de World Bank worden er op afgestuurd om privatisering te eisen en alle sociale uitgaven terug te draaien tot het uiterste minimum. Neem bijvoorbeeld de Filippijnen, daar gaat 44% van de jaarlijkse overheidsuitgaven naar de buitenlandse schuldeisers. Ter vergelijking, 3% van de overheidsuitgaven gaat naar de zorg.

Om een voorbeeld te geven van de corrupte samenwerking tussen dictators en westerse corporaties kunnen gewoon in de Filippijnen blijven. Zo staat er in Bataan een kernreactor op drie aardbeving breeklijnen. Veilige plek dus voor een kernreactor dunkte Marcos en Westinghouse corporation. Het plan werd gesmeed op de WackWack-Golfclub net buiten Manilla. Het was eerst de bedoeling om met General Electric in zee te gaan maar de cronies rond Marcos adviseerde hem toch om te wachten op de hoogste bieder. Dat was Westinghouse. Westinghouse bouwde echter onveilige kernreactors en president Carter verbood de bouw daarvan. In Amerika want in de derde wereld was het natuurlijk geen enkel probleem. Dus een krakkemikkige kernreactor op drie breuklijnen, goed geregeld. Marcos had het in ieder geval wel goed geregeld want waar denk je dat zijn vrouw zijn schoenencollectie van financierde? Nou hier dus van. Dus nu het moorddadige regime van Marcos verdreven is blijft deze schuld gewoon bestaan en blijven de Filippijnen betalen voor dit soort megalomane projecten waar ze zelf nooit om hebben gevraagd.

Maar de bankiers zien zich zelf als ware Samaritanen die heel erg begaan zijn met het lot van de arme bevolking in de ontwikkelingslanden. Zo streken de bankiers neer in Bangkok. Ze vlogen drie Michelin sterren chefs in vanuit Frankrijk en hadden meer artsen bij zich dan een gemiddelde Thai ooit in zijn leven zou zien. Ze gingen met elkaar bespreken hoe de armoede op te lossen. Wat ze ook konden doen was de hoek van de straat om lopen om het de mensen te vragen maar dat kwam niet in ze op. Sterker nog er werd om het hotel in Bangkok een grote wand gebouwd zodat ze die vieze plebs niet hoefde te zien als ze van hun uitzicht van Bangkok aan het genieten waren. Voor de zekerheid dat een sloeber er niet tussen door glipte werden er ook nog eens een stoet bussen voor de wand gezet. Langs het spoor werden alle krotten weg gebulldozerd omdat het zeer aan de tere oogjes van de bankiers zou doen, al die ellende en armoede BAH! Deze collectie mannen in pakken moest dus het armoede vraagstuk oplossen. Vrij cynisch als je bedenkt dat zij nou juist de grootste oorzaak zijn voor diezelfde armoede.

Maar deze financiële A bomb kan ook ingezet te worden om de militaire avonturen van het westen mogelijk te maken. Neem bijvoorbeeld de eerste Golf Oorlog, Operation Dessert Storm. Saddam viel Koeweit binnen en dacht zijn eigen oliereserves aan te vullen. Een grote fout en zeker ook een illegale actie van agressie van de kant van de Irakese overheid. Maar de Amerikanen hadden wel steun nodig van de omringende landen en die steun konden ze ook afkopen. Zo werd er aan Mubarak hoogst persoonlijk door Bush senior beloofd dat zijn steun zou zorgen voor het schrappen van 14 miljard van de openstaande schuld van Egypte (waarschijnlijk zat de cheque al in zijn binnenzak). Iran kreeg ook zijn eerste lening van de World Bank net als Hafez Al-Assad. Ja, inderdaad de vader van Bashar, de appel valt namelijk niet ver van de boom. Jemen lag nog even dwars als tijdelijk lid van de VN Veiligheidsraad. Maar een Amerikaanse ambtenaar wist de ambassadeur van Jemen te verzekeren dat dit zijn duurste nee stem ooit zou kunnen worden en veranderde toch snel even zijn gedachte.

Dus voor al die stoere politici die roepen dat ze geen ontwikkelingsgeld willen sturen naar de ontwikkelingslanden of die het fors willen inkorten, doe eerst eens wat aan het werkelijke probleem en durf die belachelijke en criminele schulden eens af te schrijven zodat mensen tenminste nog wat kunnen eten. Laten we op houden met het Europese protectionisme op het gebied van landbouw waardoor de boeren in ontwikkelingslanden geen handel kunnen drijven en daardoor ook niet kunnen ontwikkelen. Maar dit soort onderwerpen worden moedwillig vermeden en we blijven in een klein paradigma over ontwikkelingshulp bakkeleien.

Als we echt geen verantwoordelijkheid meer voor de derde wereld willen dragen laten we ze dan ook met rust laten.